ناشناس تر از همه

نا شناس تر از همه

سوی شهر آمد آن زن انگا س------------ سیر کردن گرفت از چپ و راست

دید آینه ای فتاده به خاک --------------- گفت : حقا که گوهری یکتاست

به تماشا چو بر گرفت و بدید------------ عکس خود را ، فکند و پوزش خواست

که : ببخشید خواهرم ! به خدا ----------- من ندانستم این گهر ز شماست

ما همان روستا زنیم درست ------------- ساده بین ، ساده فهم ، بی کم و کاست

که بر آیینه ی جهان بر ما--------------- از همه نا شناس تر خود ماست

نیما یوشیج

86-1-28 / ~ 4:30 pm